Władysław Klępka
Tropiciele
Obłędne zaspy w górach
gdzie śmierć dobija targu
mroźne wiatry hulają
a krew zamarza w ustach
Poszli po cichym szlaku
po stopniach ciekawości
chcąc znaleźć Czarną Stopę
zgubili swoje ślady
Początek
Styczeń przyszedł w graficznym stroju
pobielony wśród posępnych drzew
gdzieniegdzie nieśmiały sikor śpiew
spala zimowy trop nastroju
Cug niepewności dymi zza wzgórz
to zawieruchy jest początek
nieważny dzień być może piątek
przelewa światło krwawych mórz
Cięta życia nić
Czas jaki jest raz jeden dany
przeżyć trudno i umrzeć trudno
serce nie wie jak bywa nudno
gdzieś tam w zaświatach grunt nieznany
Bądź nie ma wcale innych światów
nikt spoza grobu nie dał znaku
cieniu ruchomy zboczysz z traktu
i spoczniesz pośród martwych kwiatów
Czytając noblistów i innych poetów
Z noblowskich dokonań z wierszami
studiuję światowych poetów
Miłosz Montale bez epitetów
słowem szafują z rymami
Bez laurów są Herbert Hartwig
i Borges zaklęty w rytm słowa
kraina poezji wciąż nowa
wiersz wolny się o nic nie martwi