Najnowszy zbiorek Sławomira Gowina (szósty w jego dorobku i nagrodzony Wawrzynem), Łódź Dantego, jest niedużej objętości (44 s.), ale wyposażony przez autora w znaczącą myślowo, zagęszczoną materię poetycką. Materię wyrażaną poprzez narrację epicką oraz liczne przywołania nakładających się na siebie rzeczywistości – tego wszystkiego, co złożyło się na podmiotowe doświadczenie. Jest ono bardziej niejasne i skomplikowane, aniżeli wskazywałaby na to forma czystego wzruszenia o jasno czytelnej linii. Widać to np. w utworach Zamek czy Śpiewnik lwowski (pojawiają się tu odniesienia do przeszłości „tych, którzy przyszli”, resentymenty „rozpaczy” i wątek zmysłowy „całuje głęboko”). Wiele spraw ostro sytuuje się obok siebie. Można rzec, że cały zbiór zanurzony jest w szczególnych dla autora realiach; „wypływa właśnie z doświadczeń i obserwacji”, z klimatów wyjątkowo odczuwanych także na Ukrainie. W znacznym stopniu jest to quasi-biografia duchowa poety. Wojenny charakter sytuacji jest raczej tylko sygnalizowany – gdzieś pojawiają się „głuche peryferie rozżalonych pogorzelisk”, ale nie jest on obecny detalicznie (s. 24). Na pierwszym planie znajduje się sam podmiot. Dla poety wszystko, z czym się styka, jest naznaczone równoległością i pozbawione prostego biegu (Masza i jej mięso). Pobrzmiewa w tym wiele przywołań: Czechow, Krym, skały Gurzufu, „miernota Kułygin” i oczywiście Masza, o której w pewnym momencie myśli wręcz „wzgardliwie i boleśnie” erotycznie. Wszystko to jest dość trudne do objęcia, bo „pociąg Lwów – Odessa jak ciemny potok”. A jednak nieuniknione, podobnie jak owe „złowrogie komunikaty”.

Podmiot odczuwa dojmujące grzęźnięcie egzystencji. Wódka, często spożywana, pojawia się jako warunek podtrzymania biologicznego trwania we wspólnocie i w samym toku myślenia. Materia poetycka nie jest wewnętrznie wolna od kontrastów duchowych i moralnych. Raz są one wysokie, wyrażane niemal patetycznie, innym razem naznaczone dwuznacznością, którą poeta rozpoznaje i w którą włącza własne emocje, a nawet rozchwianie. Różne treści zdają się ze sobą rywalizować. I poeta nie odwraca od nich uwagi, ba, nawet z pewnym zafascynowaniem gromadzi je w wierszach. Mają pewnie podwyższyć, nakręcić temperaturę, ich dramatyzm i demoniczny urok.

Dramatyzm zapoznawania istnienia śmierci to niewątpliwie też cecha tych wierszy. Nie żaden liryczny spokój, cisza, kojący nastrój. Podmiot gwarantuje, że nie chce niczego pomijać ani upiększać. Już pierwsze dwa wersy zbioru o tym świadczą: „Miasto przezierało spod października/ jak umęczone ciało, spowite chłodnym płótnem” (Przed ucztą). Niebanalna równoległość różnych sfer ma tu fundamentalne znaczenie. Wyznacza kształt poetyki tego zbioru. Roi się w nim wyraźnie od przywołań kulturowych, lekturowych (Adorno, Chomsky, Tycjan, Modigliani, Hemingway, Proust, Faulkner…), z którymi bohater wierszy stykał się i wzrastał, więc brały udział w jego duchowym dojrzewaniu („życie/ wycierało nam usta cytatami”), a po latach wyznaje: „Oto całe życie, które uwielbia w taki sposób/ udawać prawdziwie”. I naprawdę już nie wie, „co właściwie dzisiaj znaczy” ta sfera finezyjnych przedstawień, losów i literackich opowieści. Nie wie, ale wiedzie z nimi dyskusje, polemizuje, pozbawia wyniosłości, konfrontuje ze swoim „ja” i z tym, co widzi, co go spotyka w szarej, zdegenerowanej rzeczywistości. Po autorytetach zostało to, czego doświadcza się na własnej skórze – „gwar i alkohol”. Tak uruchamia się nieustannie poetycki żywioł. Widać więc, że rzeczywistość jest głęboko ujmowana – realność zawiera też tajemnicę. Ale i pozbawia złudzeń: „rozstrzyga się/ nasze szczęście. I rozbija życie”. No właśnie, zdarza się coś niepokojącego. I coraz bardziej nasila.