Marcin Waldemar Mielcarek Archives - Pro Libris https://prolibris.net.pl/tag/marcin-waldemar-mielcarek/ Lubuskie Czasopismo Literackie Pro Libris Fri, 12 Jun 2026 11:26:11 +0000 pl-PL hourly 1 https://prolibris.net.pl/wp-content/uploads/2022/09/cropped-ProLibris2-32x32.png Marcin Waldemar Mielcarek Archives - Pro Libris https://prolibris.net.pl/tag/marcin-waldemar-mielcarek/ 32 32 Osiem pięter w dół https://prolibris.net.pl/osiem-pieter-w-dol/ Fri, 12 Jun 2026 11:23:58 +0000 https://prolibris.net.pl/?p=17271 Marcin Waldemar Mielcarek

The post Osiem pięter w dół appeared first on Pro Libris.

]]>

Marcin Waldemar Mielcarek

Osiem pięter w dół

 

Miałem otwarte na oścież okno, przez które wpadało lipcowe powietrze. Nie czułem się za dobrze, ale w gruncie rzeczy rzadko kiedy czułem się dobrze. Byłem chory albo nie byłem – ot, zagadka. Leżałem i rozmyślałem, ale właściwie to nad niczym konkretnym. Głupia gonitwa białych jak kartka papieru myśli. Książki leżały na podłodze, miałem zamiar się uczyć, taki był plan, ale odechciało mi się, kiedy po południu dostałem telefon, że nie przyjmą mnie do pracy.

– Bardzo nam przykro, ale wybraliśmy kogoś innego – powiedziała kobieta wyraźnie znudzonym głosem.

Na pewno nie było im tak przykro jak mnie, być może wcale, bo słowa przecież przestały cokolwiek dziś ważyć.

W każdym razie chwilę później usłyszałem jakąś melodię. Podniosłem się z łóżka i wyjrzałem na zewnątrz, nurkując głęboko głową w przestrzeni. Na dole, na chodniku, czyli osiem pięter w dół, coś się działo. To był śniady facet z akordeonem, najpewniej Cygan. Grał sobie w najlepsze, patrząc w niebo. Kilka głów podobnych do mojej wychynęło z betonowych dziur. Ktoś coś powiedział, ktoś się zaśmiał, ktoś nawet krzyknął. W dół, bardzo powoli, bujając się na wietrze, zleciał jakiś banknot. Poleciał też drugi i chyba  spadła moneta. Facet z akordeonem w końcu sobie poszedł. Ja też wróciłem do łóżka. Zasypiając, przypomniałem sobie, że mój dziadek też grał na akordeonie. Instrument leżał teraz zapewne całkiem zapomniany na strychu rodzinnego domu, pokrywając się kurzem. Tylko przez chwilę przemknęła mi myśl, że mógłbym nauczyć się na nim grać. Jednak wolałbym go sprzedać.

Nie pospałem chyba zbyt długo, znów zostałem brutalnie wybudzony. Tym razem były to głosy dzieciaków, a konkretniej – chłopców. Podniosłem się i spojrzałem na ulicę, ponownie te osiem pięter w dół. Spostrzegłem, że jeden to blondyn, drugi rudzielec.

Przyjemny podmuch wiatru zrazu połaskotał mnie po twarzy. Używali wobec siebie słów obraźliwych, słów, których nie rozumieli, a których pewnie używali ich ojcowie w domowym zaciszu wobec szefów, sąsiadów, piłkarzy, pogodynek, polityków i – co gorsza –  pewnie ich matek. Zrozumiałem nagle – niczym bohater u Knuta Hamsuna – że być może powodem mojego złego stanu jest po prostu głód, więc wyłączyłem grające w tle radio, wsunąłem bose stopy w gumowe klapki i wyszedłem z mieszkania. Czekając na windę, słuchałem skocznej muzyki przeciskającej się przez nieszczelne drzwi sąsiada.

Kiedy znalazłem się już na zewnątrz, po dzieciakach nie było śladu. Słońce natomiast musiało się na mnie uwziąć, bo promienie padały prosto na moją twarz, tak mocno, że musiałem mrużyć oczy. Przeszedłem na drugą stronę ulicy i chodnikiem ruszyłem w dół. Niezbyt zaciekawiony przyglądałem się zaparkowanym autom. Nie stały tutaj żadne piękne fury, ale nie dziwiło mnie to, bo nie mieszkałem na bogatym osiedlu.

Wszedłem w końcu do budynku, w którym znajdowało się kilka lokali. Najpierw zahaczyłem o totalizator, skreśliłem sześć losowych liczb i puściłem zakład. Kupiłem też dwie zdrapki, które schowałem do kieszeni. Potem rozejrzałem się po niewielkim lumpeksie prowadzonym przez kobietę z rozpadającą się twarzą i farbowanymi na żółty blond włosami. Nie potrafiłem patrzeć na nią dłużej niż trzy sekundy, bo brał mnie jakiś taki smutek i czułem zażenowanie. Większość klientek to były tęgie panie pod pięćdziesiątkę. Niemrawe, zagubione istoty. To znaczy zachowywały się w ten sposób, kiedy nie przebierały wśród wieszaków. Kiedy tylko dotknęły jakiegoś ubrania, dostawały młodzieńczej energii, która jednak szybko ulatniała się, kiedy niczego ciekawego nie znalazły. Oczywiście dużo przymierzały i zagadywały właścicielkę.

– A czy w tym wyglądam szczupło? – To pytanie powtarzały jak zdarta płyta.

Rzecz jasna sprzedawczyni zapewniała, że „oczywiście”, ale oczywiście żadna z nich nie wyglądała wcale szczupło.

Wyszedłem z tego lumpeksu i zrobiłem kilka kroków korytarzem o jasnych, brudnych płytkach, których najwyraźniej nikt chyba od miesiąca nie mył. Znalazłem się teraz w kebabie. Jeszcze kilka lat temu był tutaj bar mleczny. Ani wtedy, ani teraz to miejsce nie było zbyt chętnie odwiedzane. Z jakiegoś jednak powodu kebab się utrzymywał.

Prowadziło go trzech całkiem młodych facetów, którzy chyba pochodzili z Syrii. Ich skóra była ciemna, prawie czarna, w odpowiednim świetle nawet fioletowa. Wiedziałem, że jeden z nich studiował na miejscowym uniwersytecie, ale co takiego studiował – nie miałem pojęcia. Rzadko kiedy przychodziłem tutaj jeść, bo stołowanie się na mieście nie było na moją kieszeń. Zamówiłem jednak na miejscu, zapłaciłem gotówką i usiadłem. Z nudów zacząłem gapić się przez okno, ale nic ciekawego tam się nie działo. Potem przeniosłem wzrok na ściany, podłogę, sufit. Wiatrak nad naszymi głowami, który wcale się nie kręcił, pokryty był czarnym zlepkiem kurzu i pajęczyn. W końcu zainteresował mnie stolik. Blat kleił się od brudu. Wyciągnąłem jednak zdrapki. Jak zwykle robiłem sobie nadzieję. Niczego oczywiście nie trafiłem.

Oprócz mnie siedziała tutaj kobieta, której wieku nie potrafiłem oszacować, bo miała azjatyckie rysy, a powszechną wiedzą jest, że Azjatki wyglądają na młodsze, niż w rzeczywistości są. Nie była to na pewno Chinka, tym bardziej Koreanka czy Japonka. Mogła być z Wietnamu, ale raczej obstawiałem Tajlandię. Siedziała, machała krótką nogą w białych spodniach i jadła tortillę. Poza tym gadała z tym gościem za ladą. Rozmawiali rzecz jasna po angielsku. Chwalił jej się, że zwiedził pół Europy i najbardziej podobała mu się Lizbona. Ona też ponoć zwiedziła kilka krajów. Jakimś cudem jednak wylądowali w tej polskiej dziurze. Potem on zapytał ją, czy jest muzułmanką.

– Chrześcijanką – odparła.

– Dlaczego? – zapytał.

Po prostu użył słowa „why”. Potem ona odpowiedziała tak jakoś sztywno:

– Moja rodzina to chrześcijanie. Moja rodzina jest dla mnie bardzo ważna.

Chyba te słowa mu się średnio spodobały. W końcu zawołał mnie słowami „proszę pan”. Kiedy wychodziłem, oni dalej rozmawiali.

Wyszedłem z lokalu i udałem się na ławkę przy skwerku, która stała w cieniu. Jedząc, obserwowałem beznamiętnie psa i jego właściciela. Pies załatwiał się na trawie, właściciel udawał, że tego nie widzi. W końcu sobie poszli, a ja nie zwróciłem mu uwagi.

Kiedy już skończyłem, postanowiłem pójść do mojej koleżanki, która pracowała w sieciowym sklepie osiedlowym. To był jej czwarty miesiąc. Ja kiedyś wytrzymałem w tego typu pracy tylko trzy marne tygodnie.

Miała na imię Estera, była w moim wieku i mieszkała w tym samym bloku co ja. Jej rodzina należała do Świadków Jehowy. Czasami widziałem ich, jak stoją na ulicy z różnymi materiałami i zaczepiają ludzi. Jej ojciec wydawał się być jednak w porządku, szło z nim zamienić kilka normalnych słów. Matka natomiast była nie do zniesienia. Ciągle zagadywała mnie o Boga. Kiedy moja odpowiedź jej się nie podobała – czyli prawie zawsze – patrzyła na mnie tak jakoś dziko. Estera była do niej bardzo podobna, tylko oczy miała po ojcu. Spokojne, niebieskie.

Byłem raz czy dwa w ich mieszkaniu, to znaczy u Estery w pokoju. Ale ona niczego większego ode mnie nie chciała, traktowała mnie jak dobrego kumpla, może nawet tymczasowego przyjaciela. Ja oczywiście wolałbym być traktowany zgoła inaczej, ale niewiele mogłem na to poradzić. Jej matka prawdopodobnie bała się, że ukradnę im córkę, wyrwę z ich sekciarskiego łona, bo przecież przeznaczyli ją jakiemuś facetowi ze społeczności. Pojęcie miłości było w tym przypadku mocno naciągane.

Oprócz Estery pracował tutaj właściciel oraz jeden gość pod trzydziestkę, Ukrainiec. Miał na imię Andriej, prawie dwa metry wzrostu i chyba tyle samo w barach. Połowę jego ciała pokrywały tatuaże. Nigdy nie pytałem, jak udało mu się uniknąć mobilizacji, bo najpewniej zarobiłbym w zęby. Po polsku mówił bardzo dobrze, ponoć miał lekkość do języków. Lubiłem go, był w porządku, twardy, ale w porządku. Doczepił się jednak moich gumowych, rozklekotanych klapek. On sam nosił tylko drogie, markowe ciuchy i wiecznie pachniał wodą toaletową.

– Jestem taka zmęczona – powiedziała Estera, kiedy usiadłem na skrzynce piwa za ladą, tak że klienci mnie nie widzieli. – Wiecznie czuję się zmęczona. Też tak masz?

– Na okrągło.

– Chyba będę chora.

– Ja już jestem chory.

Pogadaliśmy trochę o tym i o tamtym, nic konkretnego, wiadomo – o życiu i śmierci, i bezsennych nocach, o oczekiwaniach względem przyszłości albo o jej braku. Andriej tylko przyglądał nam się z zaciekawieniem, ale niczego nie mówił. Zrugał za to jakieś irytujące dzieciaki, które buszowały po sklepie, mlaskające cwaniacko swoimi niewielkimi gębami. Ja w końcu sobie poszedłem, bo nie miałem siły czekać na koniec jej zmiany. Trzymało mnie coś, nie wiedziałem, co takiego, a trzymało od jakiegoś czasu. Było to nieprzyjemne, jakiś ścisk w gardle, chłód na grzbiecie, dziwne zmęczenie, senność. Postałem chwilę na słońcu, mrużąc rzecz jasna oczy, ale ta trzymająca mnie osobliwa choroba wcale nie puszczała. Uznałem, że to bezcelowe i poszedłem do siebie, do mieszkania, właściwie małego pokoju, który wynajmowałem, bo byłem tylko biednym studentem, który poza nauką dorabiał sobie na czarno sprzątaniem w wysokim biurowcu.

Wszedłem do bloku, wcześniej przytrzymując drzwi facetom wynoszącym jakąś starą kanapę. Potem zamiast poczekać na windę poszedłem schodami. Zauważyłem, że stopnie od drugiego piętra w górę nie były dawno myte, nie były nawet zamiatane, bo leżały na nich piasek i szare koty. Pomyślałem sobie, że może popytam, gdzie trzeba. Mógłbym się czymś takim zajmować, to znaczy sprzątaniem klatki – oczywiście za pieniądze.

Ta wycieczka po schodach bardzo mnie zmogła. Wszedłem do mieszkania, do korytarza. Od razu zobaczyłem siedzącą w kuchni lokatorkę, z którą nie bardzo się dogadywałem. Starsza ode mnie o rok, może dwa. Całkiem ładna, o jasnych włosach i oczach. Ale wyjątkowo ciężki charakter.

– Dlaczego zjadłeś mój jogurt? – spytała.

– Jaki jogurt?

– Nie udawaj. Kamil mówi, że go nie zjadł.

– Nie wiem, o co chodzi.

– Dziś rano, jak wychodziłam na zajęcia, to jeszcze był. Sam się przecież nie zjadł.

Naprawdę nie wiedziałem nic o żadnym jogurcie. Nasza wspólna lodówka była podzielona na trzy części. W mojej nigdy nic nie było, ale to nie znaczyło, że byłem złodziejem. Biedacy też mieli swój honor.

– A poza tym jak leci? – zapytałem.

Prychnęła tylko i z kwaśną miną wyminęła mnie, udając się do swojego pokoju. Ja poszedłem do swojego i zamknąłem drzwi na klucz. Włączyłem radio i położyłem się do łóżka. Miałem otwarte oczy. W tle leciała muzyka klasyczna, nie wiedziałem, jaki to był koncert, ale brzmiało jak Czajkowski. Kilka tygodni temu trafiłem na tę stację i powoli nabierałem ogłady. Wciąż za mało.

Spróbowałem dodzwonić się do ojca, ale nie odbierał. Miałem do niego sprawę. Jak zwykle chodziło o pieniądze. Napisałem mu esemesa. Właściwie cztery. W drugim go przeprosiłem, a w trzecim oznajmiłem, że to nic takiego i że ma się nie przejmować. W ostatnim napisałem, że naprawdę potrzebuję pomocy. Wysłałem więc prośbę o przelanie kilku stów, dwóch, chociaż jednej. Od dwóch tygodni zalegałem za pokój. Nie mogłem jednak patrzeć na telefon, minuty ciągnęły się jak godziny, minuty bez odzewu. W końcu wyłączyłem telefon, bo nie potrafiłem tego znieść.

Nagle rozległ się nieprzyjemny dźwięk, czyli alarm samochodowy. Wył na całe osiedle. Niechętnie podniosłem się z łóżka, podszedłem do okna i wyjrzałem przez nie. Osiem pięter w dół.

 

 

The post Osiem pięter w dół appeared first on Pro Libris.

]]>
Święty Pirosmani https://prolibris.net.pl/swiety-pirosmani/ Tue, 25 Nov 2025 07:38:38 +0000 https://prolibris.net.pl/?p=16553 Marcin Waldemar Mielcarek

The post Święty Pirosmani appeared first on Pro Libris.

]]>

Marcin Waldemar Mielcarek

Święty Pirosmani

 

Stał w łazience z gumolitem na podłodze zamiast płytek, ze ścianami wyłożonymi spłowiałymi kafelkami, których fugi dawno poczerniały od grzyba. Stał i wpatrywał się w pęknięte u rogu lustro. Oglądał stan swojego uzębienia. Trzonowiec po prawej, drugi od końca, miał równie czarne jak te fugi wąwozy. Wychodziło na to, że telewizja kłamie. Mył przecież zęby dwa razy dziennie.

Potem poszedł do pokoju zadzwonić do jakiegoś stomatologa, to znaczy umówić się na wizytę. Kiedy wziął telefon do ręki, ktoś wparował do jego pokoju. Mieszkał w akademiku, takie rzeczy zdarzały się tutaj na okrągło. Mimo to musiał zachowywać czujność. Wyjrzał więc przez uchylone drzwi. To był jego dobry kumpel, Patryk.

Patryk w dużym skrócie był świrem.

– Chłopie, co ci mówi ten obrazek?! – zapytał go z szałem w głosie i oczach.

Zwykle nie mówił, tylko niemal krzyczał, bo miał problemy ze słuchem. Taka fraza jak głucha trąba całkiem do niego pasowała. Pokazał mu jakiś magnes na lodówkę, prostokąt sześć na cztery centymetra. Przedstawiał faceta w czerwonej kurtce i chyba żółtym kapeluszu, ale nie miał pewności, czy to na pewno kapelusz. Był też napis „Pirosmani”.

– Nie mam pojęcia – powiedział zgodnie z prawdą.

– Aha! – rzucił triumfalnie Patryk. – Czyli nie wiesz?!

– No nie.

– Bardzo dobrze! Skoro ty nie wiesz, co to takiego, to nikt na świecie się nie połapie! A już szczególnie na tej pierdolonej wsi!

– Dzięki za komplement.

Patryk przez chwilę stał i tłumaczył, że to obraz jakiegoś gruzińskiego malarza z XX wieku, niejakiego Niko Pirosmaniego i nosił tytuł – ten obraz – Rybak w czerwonej koszuli. Bardzo był tym faktem podniecony, sprawiał wrażenie, jakby odkrył kolejny pierwiastek, czy coś w tym stylu. Po chwili namysłu zrozumiał, że Patryk przecież zawsze tak wyglądał. Tkwił w stanie permanentnego podniecenia. Jakiś lekarz na pewno zdiagnozowałby to jako zespół nadpobudliwości psychoruchowej.

– No ale zobacz go! – prawie krzyknął, wskazując tego małego gostka na obrazku. – Coś ci przypomina?!

– Nie bardzo.

– No, a to żółte wokół głowy?!

– No to jest chyba kapelusz, tak mi się wydaje, ale wygląda jak… Sam nie wiem… Może jakaś aureola?

– BINGO!

Potem kolejne pięć minut opowiadał, że wpadł na pomysł, co z tym fantem zrobić. Nadawał jak jakiś klecha. Z tym że Patryk przylazł do niego w samych białych gaciach i gumowych klapkach i wyglądało to co najmniej komicznie. On mieszkał na czwartym piętrze, Patryk na parterze. Musiał więc w takim stanie wejść po schodach albo wjechać windą.

– Pamiętasz, jak była taka akcja w necie, że wnuk jakiejś baby chyba, czy ktoś taki, wziął plakat z Obi–Wanem Kenobim, to znaczy z Ewanem McGregorem, i wmówił tej starej kobiecie, że to plakat z Jezusem Chrystusem?! Na pewno pamiętasz! No to wpadłem na pomysł, że wykorzystam obrazek tego Pirosmaniego do zrobienia świętego obrazka na tekturce, takiego z modlitwą, wiesz, bo modlitwę też już wymyśliłem! No i nadrukuję tego trochę i będę rozdawał u mnie na wsi pod kościołem w niedzielę! Nieźle, co?!

Dał mu do zrozumienia, że to świetny pomysł i że ma go informować na bieżąco o postępach. Wymigał się jednak od dalszej rozmowy tym, że musi wykonać bardzo ważny telefon.

– Do babki?! – zapytał poważnie Patryk.

– Co?

– Pytam, czy do babci będziesz dzwonił?! Do swojej babci dzwonisz, tak?!

– Tak.

– Cholera, też powinienem to zrobić! Starucha siedzi sama, na końcu Polski, w drewnianej chacie na Podlasiu! Prawie nikt jej nie odwiedza, a trzyma się pieprzona i nie chce puścić! Chyba dziewięćdziesiątki dobija! Masz rację, trzeba pamiętać, my też kiedyś będziemy starzy! Zadzwonię!

Wyszedł i wrócił, znaczy po kilku sekundach wrócił, łapiąc się scenicznie za głowę.

– KURWA, PRZECIEŻ ONA NIE MA TELEFONU! W TEJ JEBANEJ DZIURZE NA KOŃCU ŚWIATA NIE MAJĄ NAWET PRĄDU! ZAPOMNIAŁEM!

Pokazał Patrykowi gestem, że już z kimś rozmawia, ale oczywiście wcale jeszcze tego nie robił. Patryk poszedł sobie w końcu – prześwitujące gacie, człapiące klapki po wspólnym korytarzu i zostawione otwarte na oścież drzwi. Pomyślał sobie nagle, że prędzej czy później cieć dobierze się Patrykowi do tyłka za taki hipisowski manifest.

W końcu znalazł numer do poradni stomatologicznej, czyli wybrał pierwszą lepszą i zadzwonił. Recepcjonistka miała ton, jakby pracowała za karę, zupełnie jakby samo odebranie telefonu było czymś, za co człowiek powinien być dozgonnie wdzięczny. Najpierw jednak musiał czekać w kolejce, pół godziny automat powtarzał, że jest pierwszy do odstrzału. Włączył wtedy na głośnomówiący, zostawił telefon na biurku, a sam położył się do łóżka. Patrząc do góry, zdał sobie sprawę, że na suficie pajęczyny mają chyba ze sto lat, były szare i gęste. I tak nie zamierzał nic z tym zrobić.

– No dobrze, ale co panu dolega w takim razie? – zapytała kobieta, kiedy w końcu się dodzwonił i przebrnęli przez grę wstępną.

– Nic – odparł. – Po prostu chcę skontrolować stan swojego uzębienia.

– Skontrolować? To był pan już na wizycie?

– Nie.

– Nie rozumiem. Mówi pan skontrolować, czyli co?

– Po prostu chcę się zapisać na pierwszą wizytę. Zrobić rekonesans, takie rozeznanie. Żeby lekarz obejrzał moje zęby. Wie pani, tak prewencyjnie.

– To tak nie działa, proszę pana.

– A jak to działa?

– Musi mieć pan powód do wizyty, skoro mamy pana przyjąć na NFZ.

– A co z profilaktyką?

– My jesteśmy od leczenia, proszę pana.

– Nie lepiej jest zapobiegać, a nie leczyć?

– Proszę pana, jeżeli nic panu nie dolega, to proszę nie blokować linii.

– No to niech będzie, że mnie boli. Bardzo boli. Tak że nie mogę wysiedzieć z tego bólu.

– W porządku. Niech pan chwilę poczeka… Tak… Dobrze… Wizyta za dwa miesiące.

– Za dwa miesiące?

– Taki jest najbliższy termin.

– Mam wytrzymać dwa miesiące z takim cholernym bólem?

– Zawsze może pan spróbować gdzieś indziej, ale podkreślam, że mamy najlepszą opinię w mieście.

Ostatecznie i tak się zgodził, bo nie miał przecież wyboru, a na leczenie prywatne raz, że nie było go stać, a dwa, to wcale mu się nigdzie nie paliło. Wrócił do łóżka i znowu popatrzył na te zakurzone pajęczyny. Wyglądało to okropnie, już prawie zebrał się, żeby coś z tym zrobić, nawet myślał o tych włochatych szczotkach do kurzu, żeby na przykład jakąś kupić albo pójść na dół do tych miłych pań od sprzątania i pożyczyć jedną. Nie zrobił nic z tych rzeczy. Leżał, po prostu sobie leżał, aż za oknem zrobiło się ciemno. Nie wiedział, czy spał, czy po prostu śnił mu się jego własny pokój.

Patryk wpadł do niego po dwóch tygodniach, a on właściwie to już zapomniał o tej jego chorej akcji z Pirosmanim.

– Świętym Pirosmanim! – poprawił go zupełnie jak nauczyciel. – Chłopie, mówię ci, co za jazda! Wydrukowałem, rozumiesz, ze sto tych tekturek, wcale dużo za to nie dałem, może gdzieś pięć dych, zamówiłem na necie i przyszło raz dwa! No i byłem o ósmej rano na pierwszej mszy, potem na drugiej o dziesiątej i przed dwunastą też stałem przed kościołem. Cała setka poszła, bo rozdawałem to za darmo! Ludzie, rozumiesz, brali, patrzyli i dziękowali! Jedna babcia nawet zaczęła przy mnie czytać modlitwę na głos! W przyszłym tygodniu też idę, już zamówiłem całe trzysta sztuk!

Wręczył mu jedną. Z jednej strony ten sam obrazek co na magnesie, ale z drugiej znajdowała się modlitwa. Szło to tak:

Święty Pirosmani, patronie starców, patronie chorych i cierpiących, patronie kobiet, patronie dzieci, patronie kapłanów i kierowców, módl się za nami do Boga na wysokościach, módl do Pana naszego Jezusa Chrystusa, wstaw się za nami u Najświętszej Panienki Zawsze Dziewicy Maryi. Miej nas w opiece Święty Pirosmani i obdarz nas łaską wstawiennictwa u Boga Jedynego, abyśmy mogli dostąpić chluby wiecznego zbawienia. Amen.

– Nieźle, co?! – wydarł się zadowolony.

– I nikt się nie połapał? – zapytał podejrzliwie, bo nie chciało mu się wierzyć, że to naprawdę przeszło.

– Nikt! Ludzie to są takie naiwniaki, że głowa mała! Jeszcze mnie ksiądz zaczepił, a ja mu powiedziałem, że to taka inicjatywa chrześcijańska! Zapytał mnie, co to za jeden ten cały Pirosmani, to mu wytłumaczyłem, że to gruziński męczennik i że nasz papież go beatyfikował, a Franciszek go kanonizował!

– Uwierzył?

– Chyba tak, bo wziął też jeden obrazek i kazał Bogu zapłacić!

Potem Patryk powiedział, że leci, bo ma do odebrania przesyłkę z paczkomatu, właśnie te święte obrazki, cały karton. Tym razem włożył koszulkę, ale był bez spodni. Te same śmieszne, gumowe klapki gadały na korytarzu same ze sobą. Świr jakich mało, ale zawsze to lepsze niż rozjeżdżanie ludzi na chodnikach czy wysadzanie się w powietrze. W pokoju w akademiku mieszkał sam, bo nikt nie potrafił wytrzymać z nim dłużej niż tydzień. Składało się to z wielu czynników, ale głównie dlatego, że łaził tam na golasa. Lubił też przesiadywać po nocach i słuchać bardzo głośno do białego rana V Symfonii Beethovena. Książki czytał na głos, robił to nawet na wspólnych zajęciach. Nie jadł nic innego oprócz ruskich pierogów. Miał różowego fiata seicento, którym zjeżdżał do domu na każdy weekend, ale nie posiadał prawa jazdy, przeglądu w aucie ani tym bardziej ubezpieczenia i jakimś cudem policja nigdy go nie dorwała. Nie interesowały go takie zagadnienia i osiągnięcia ludzkości jak seks, piłka nożna, polityka, hazard, literatura, social media, wegetarianizm, pacyfizm, ekologia, centra handlowe, narkotyki, spowiedź święta, alkohol, kredyt czy śmierć.

Oczywiście nikt nie miał pojęcia, skąd mu się to wszystko brało. Nie ciągnęło go do używek, nie sprawiał wrażenia uzależnionego od cukru albo pornografii. Patryk właściwie miał pewną teorię na temat swojego szaleństwa, oczywiście całkowicie z czapy. W dużym skrócie: w wieku siedmiu lat został porwany przez kosmitów i to powinno robić za podsumowanie genezy jego szaleństwa.

Po jakimś miesiącu, kiedy on był na spacerze, zobaczył pod kościołem Patryka. Było coś około pierwszej po południu, msza się skończyła, ludzie rozchodzili się albo rozmawiali w mniejszych grupach. Patryk, ubrany niczym prawdziwy ksiądz, stał i rozdawał obrazki ze Świętym Pirosmanim. Podszedł więc do niego, by się przywitać.

– Jak leci, stary? – zapytał. – Skąd masz taki elegancki strój?

– Kupiłem w sklepie internetowym dla księży! Normalnie każdy może coś takiego kupić, nie sprawdzają, czy ty ksiądz, czy nie! A jeżeli chodzi o obrazki, to rozdałem tego badziewia w całym mieście chyba tysiące! – odparł Patryk, krzycząc jak zawsze. – Mało tego, znalazłem kilka osób, które rozdają owe obrazki w innych miejscowościach! Oni nawet nie łapią, że to zwykła ściema, robią to z dobroci serca! Zrobił się z tego prawdziwy kult! Teraz wyłapałem jednego ziomka w akademiku, co zajmuje się Wikipedią i mamy zamiar oficjalnie wprowadzić świętego do kanonu, zrobimy mu oficjalną stronę i tak dalej!

Proboszcz, który wyszedł właśnie z kościoła, popatrzył tylko w stronę Patryka. Na jego twarzy malowało się coś jakby skonsternowanie, ale najwyraźniej uznał, że wszystko gra, bo odwrócił się i poszedł do swojego drogiego samochodu.

– Luz! – powiedział Patryk. – Wcisnąłem im kit, że jestem diakonem z drugiego końca Polski!

– Nie połapał się?

– Co ty! Za dużo ich w tej gildii, żeby się wszyscy znali!

Minęło kilka dni, zanim dostał esemesa od Patryka, że Święty Pirosmani zadebiutował w sieci. Dwa artykuły i strona wyglądały naprawdę profesjonalnie. Nie było możliwości, żeby ktoś połapał się, że taki święty jest tylko wymysłem chorego umysłu.

Dwa tygodnie później, kiedy wracał z wizyty u stomatologa, przypomniał sobie o Patryku i postanowił do niego zajść. Drzwi jednak otworzył mu ktoś obcy, jakaś dziewczyna.

– Jest Patryk? – zapytał.

– Kto?

– No Patryk. Taki, co łaził nago, w głupich klapkach i miał nierówno pod sufitem.

– Zabrała go ostatnio policja.

– Że jak?

Dziewczyna wytłumaczyła mu – najlepiej jak potrafiła, bo sama nie była w temacie – że aresztowano go w związku z jakąś dziwną działalnością. Podziękował jej i wrócił do swojego pokoju w akademiku. Zaczynał odczuwać ból, znieczulenie powoli puszczało. Okazało się, że stomatolog wykrył coś w jego uzębieniu i nie obyło się bez borowania.

Na drugi lub trzeci dzień – nie pamiętał, bo głowę zaprzątały mu kolokwia na uniwerku – Patryk wparował do niego bardziej nakręcony niż zwykle, to znaczy w jego przypadku wyglądał jak na dragach. Łaził w tę i z powrotem, krzyczał prawie.

– To koniec! Koniec! Wszystko szło za dobrze, za łatwo! Ponoć dowiedział się jakiś biskup o całym tym moim procederze! Święty Pirosmani został uznany za herezję! Powęszyli, posprawdzali i policja dobrała mi się za to do dupy! Zawinęli mnie na areszt, a tam musiałem wszystko wyśpiewać. Mało tego! Całe tysiące obrazków, które trzymałem w kartonach, poszło do pieca! Zacząłem nawet drukować plakaty i specjalne obrazy! Zarabiałem na tym, rozumiesz?! Sprzedawałem to! W sieci, pod kościołami! Moja rodzona babka, opowiadałem ci o niej, rozprowadzała towar po niemal całym powiecie! Miałem nawet kilka zamówień wśród kurii! Ale znalazł się ten jeden, cholera, chyba bystrzejszy! Pewnie sam chce położyć łapę na moim interesie! Ponoć będę miał postawione zarzuty, cała litania tych cholernych zarzutów! Niby mogę trafić za to wszystko do paki!

Powiedział mu, żeby się nie martwił, że na pewno wszystko się jakoś ułoży. Jego słowa jednak wcale nie podniosły go na duchu, przynajmniej nic na to nie wskazywało. W końcu wyszedł, a towarzyszyło mu gumowe mlaskanie tych przeklętych klapków.

Nigdy już więcej jednak ich nie usłyszał. Nigdy więcej już nie widział Patryka, nie zamienił z nim chociażby zdania. Nie miał pojęcia, co się z nim stało.

Jakiś czas później, kiedy był na spacerze, padał rzęsisty deszcz. Nie przeszkadzało mu to, lubił taką aurę, bo na chodnikach prawie nie było ludzi. Chodził dookoła akademika, właściwie myślał nad kolejną wizytą u dentysty. Podczas któregoś okrążenia zobaczył przy jednym z koszy jakąś zgniecioną, wilgotną kulę kolorowego papieru. To były te obrazki ze Świętym Pirosmanim.

The post Święty Pirosmani appeared first on Pro Libris.

]]>