Szymon Florczyk

nie my

gdzieś w prostopadłej rzeczywistości
oskórowane leżą moje metafory
i krzyczą w ostrzejszym słońcu

może nie umie pisać i czytać
więc tylko kreśli wiersz doskonały
nieszatkowany ramą niepowgniatany w strofy
krążąc w żyłach burzy się
kiedyś po prostu spłynie
rzeką trzeciego świata

ale to ja pokażę kwit na cierpienie

apokalipsa

nagle poczułem że muszę
podrzeć wszystkie zapisane kartki
albowiem głos powiedział że świat
został złapany w pułapkę
i wycedzony
ze świata

w przeciwnym razie czas dokonany
a ramy dorymowane
utrwalona interpretacja
i bohaterowie spłaszczeni

chciałbym się wreszcie wydostać
spod tej zaokrąglonej czcionki

Szymon Florczyk

online

wystygła kawa. gwiazdy toną
w kwarcowym lustrze, wyciętym z czerni
jak otwarte okno. świerszcze brzęczą, wyczekując
drgnięć pod taflą.

możemy niemal zetknąć dłonie; w pustce pomiędzy
rodzą się myśli, przepływają tysiące węzłów
i giną w okach sieci.

potem klik i horyzont maleje do punktu
na mapie bez współrzędnych. jak duch
rozpływasz się w obwodach.

w mroku majaczy
poblask spod półprzymkniętych powiek.

skojarzenie muzyczne:
Lech Janerka – Pieśń mijających się wielorybów

mówię co myślę

a może
myślę tak jak

mówię
więc jestem

na końcu języka