Jerzy Hajduga

Ściany nocą mają się

ze mną a ja przed snem
zapatrzony długo
w sufit

pakuj się

walizka otwarta tak
patrzę co jeszcze
zostawić

Wyjść z gruzu

Sufit pęka, ściany pękają. Ale sufit stawia ściany do pionu. One nie mogą tak łatwo pękać. Co by to było – wyobraża sobie sufit – gdyby ścianom przyszło zawalić się. U mnie tragedia, ze mną śmierć na miejscu. Ściany chociaż mają jakieś drzwi, jakieś wyjście. Dokądkolwiek.
Nade mną masz jeszcze kawałek strychu, ale to nie czas na ściąganie bielizny, na ubieranie do wyjścia. Trzeba zostawić wszystko i wyjść z gruzu. Jeszcze raz się zapatrzeć, wypatrywać.

 Żeby tylko zdążyć

Telefon ze szpitala, trzeba biec do chorego. Ale jak tu biec, gdy muszę ostrożnie iść. Pod nogami lód i śnieg pada. Biel jak opłatek. Czarne buty, przy nich plącze się trochę czarnej sutanny. Żeby tylko zdążyć.
Śnieg już po drodze ubiera mnie uroczyście w białą szatę. W takiej szacie zdążyłem do ciebie. Też się cieszę.

O niebo wyżej

W drodze pukam do twoich drzwi. Ale to już nie te drzwi, nie to mieszkanie. Zresztą cieszyłaś się przeprowadzką, na tę okoliczność najzwyczajniej zamknęłaś oczy i już. Bez widoku na kolejny szpital, osób w białych kitlach i czarnych sutannach, aniołowie unieśli cię prosto do nieba. O niebo wyżej –

po tobie uczę się chodzić
w długiej koszuli

mam czas

nawet nocą
jak zdjęta

ze mnie

Jerzy Hajduga

Mam boskiego trenera

A co tam że ze mnie
ostatni wlokę się
na pierwszego

zapłakać

zdarza się najgorzej
nocą ani śladu
po łzie

Zła łza

by wróciła do oczu
w moich już
nie sama

milczymy

i niech tej ciszy
nikt nie
usłyszy

zła na siebie
ściąga moje
powieki

Witam moją szerokość

aż zaczęła się zwężać
do uliczki sam
na sam

uliczka bez pasów

i ja na twój widok
przechodzę
biegnę

Selfik ze szpitala

boję się źle wypaść
z lustra wiszącego
nad łóżkiem

ten strach

w twoich oczach
i moje po
wieki

do rana

aż noce
do rana
budzą