Start Zbliżenia Korespondencyjny Klub Młodych Pisarzy na Ziemi Lubuskiej w latach 1961-1981 (część III)

Korespondencyjny Klub Młodych Pisarzy na Ziemi Lubuskiej w latach 1961-1981 (część III)

Historię zielonogórskiego oddziału KKMP można niejako podzielić na dwa etapy – pierwszy, obejmujący lata 1962-1975 (od chwili przenosin z Gorzowa do momentu nowego podziału administracyjnego kraju i utworzenia województwa gorzowskiego) i drugi, przypadający na lata 1976-1981, tj. od momentu przejęcia ośrodka przez ZSMP, aż do rozwiązania jego struktur wraz z ogłoszeniem stanu wojennego. W 1978 roku Klub wyszedł z jedyną inicjatywą, która znalazła swój szczęśliwy finał w postaci wydania zbiorowej publikacji wierszy swoich członków. Okazją do tego była I Wojewódzka Konferencja Sprawozdawczo- Wyborcza ZSMP i właśnie delegatom tej konferencji dedykowano czterdziestostronicowy almanach poetycki zielonogórskiego ośrodka KKMP zatytułowany Zachłannie porywa nas czas, wydany przez Zarząd Wojewódzki ZSMP przy pomocy finansowej Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Zielonej Górze.
Znalazły się w nim teksty poetyckie szesnastu członków, zarówno młodych, jak i już starszych stażem: Benedykta Banaszaka, Jerzego Chłodnickiego, Jana J. Dębka, Jerzego Habicha, Romana M. Jabłońskiego, Zbigniewa M. Jelinka, Eugeniusza Koniecznego, Eugeniusza Kurzawy, Gustawa A. Łapszyńskiego, Czesława Markiewicza, Jolanty Pytel, Jerzego Rządzkiego, Leona Staśkiewicza, Piotra A. Szmigiela, Mieczysława J. Warszawskiego i Andrzeja Webera.
Redaktorem almanachu był Alfred Siatecki, a konsultantem literackim Janusz Koniusz z ramienia ZLP. W nocie od wydawcy A. Siatecki o historii i teraźniejszości zielonogórskiego Klubu napisał:

Od 1961 roku, pod opieką Związku Młodzieży Wiejskiej, a ostatnio Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej działa zielonogórski ośrodek Korespondencyjnego Klubu Młodych Pisarzy. W latach sześćdziesiątych, okresie najchlubniejszym dla Klubu, młodzi pisarze rozwinęli szeroką działalność kulturalną, potem nastąpiło osłabienie prężności spowodowane wyjazdem wielu aktywistów z terenu województwa. Teraz znowu KKMP wsparty siłami studentów Wyższej Szkoły Pedagogicznej, wchodzi w okres twórczej i organizacyjnej działalności. W Klubie dorastali znani dziś literaci, m.in. Anna Tokarska, Andrzej K. Waśkiewicz, Zygmunt Trziszka. Tomik „Zachłannie porywa nas czas” jest pierwszą zbiorową prezentacją młodych poetów skupionych w zielonogórskim KKMP. […] Niektórzy spośród autorów mają za sobą debiut książkowy, inni prezentowali swoje utwory w prasie społeczno-kulturalnej. Wszystkich łączy jednak chęć pisania, mówienia o sprawach ważnych. Autorzy wierszy są studentami, nauczycielami, pracownikami administracji; ukończyli szkoły średnie i wyższe [...]. Są działaczami organizacji społecznych i stowarzyszeń regionalnych1.

Można powiedzieć, że po wydaniu pierwszej i jak się niebawem okazało – ostatniej publikacji członków KKMP, działalność w jego strukturach osłabła. Wielu młodych, szukając szans na debiut książkowy, przechodziło równocześnie do innych instytucji czy ugrupowań literackich, które wówczas funkcjonowały w Zielonej Górze. A było ich niemało, co powodowało istne rozwarstwienie w ruchu młodoliterackim. Już w 1975 r. na bazie zlikwidowanego Koła Młodych Pisarzy przy Zarządzie Oddziału Związku Literatów Polskich zaistniał Klub Początkujących Literatów. Ten z kolei działał tylko do 1978 r., tj. do czasu, kiedy reaktywowano Koło Młodych Pisarzy przy Lubuskim Towarzystwie Kultury, które przetrwało tylko dwa lata. W 1979 r. Koło Młodych Pisarzy przy LTK przekształcono w Koło Młodych Twórców, które funkcjonowało już przy Zarządzie Wojewódzkim ZSMP w Zielonej Górze. Większość członków tych klubów stanowiły osoby należące również do KKMP. W latach 1976-77 na zielonogórskich uczelniach rodziły się pierwsze grupy i kluby poetyckie, jak Studencka Grupa Poetycka „54” i Studencki Klub Literacki „Kometa” w Wyższej Szkole Pedagogicznej oraz Grupa przy Klubie „U Jana” w Wyższej Szkole Inżynierskiej, które zapewniały młodym twórcom więcej swobody organizacyjnej i niezależności artystycznej niż zinstytucjonalizowane związki młodzieżowe. W grupie „54” działali m.in. Markiewicz, Kurzawa, Weber i Jabłoński, natomiast w „Komecie” jej założyciel Konieczny.
Bezskutecznie próbowano wówczas zespolić młodzieżowe organizacje literackie, nad którymi mecenat sprawował ZSMP, w jeden organizm, tym bardziej iż w KKMP i w Kole Młodych Twórców znajdowały się praktycznie te same osoby. KKMP pod auspicjami ZSMP starał się też zintegrować i wchłonąć pod swoje skrzydła ugrupowania studenckie z WSP, zwłaszcza klub poetycki „54”, lecz i ta próba okazała się bezowocna2. Nie udało się również – po organizacji spotkania młodych poetów z przedstawicielami redakcji „Poezji” i „Nowego Wyrazu” – wydać w 1977 roku zeszytu z wierszami członków KKMP i klubu „54”, który miał się ukazać nakładem „Nowego Wyrazu”. Nie powiodły się także fuzje z innymi organizacjami czy też współpraca z redakcjami innych czasopism. Przynależność do KKMP nie była w tamtych latach nobilitacją nawet dla początkujących literatów. Koło Młodych czy grupa studencka natomiast jawiły się jako elitarne ugrupowania, mające własną strategię i program działania. Próbowały one izolować się od dużych środowisk twórczych, chcąc zachować własną autonomię i tożsamość, dlatego też dostać się do nich komuś z zewnątrz nie było łatwo. Ugrupowania studenckie w WSP stawiały sobie za cel wyjście poza ciasne mury uczelni poprzez szerokie uczestnictwo w akademickim ruchu kulturalnym i prezentację twórczości w ogólnopolskiej prasie studenckiej, społeczno-kulturalnej („Nowy Medyk”, „Orientacje”, „Student”, „Radar”, „Nowy Wyraz”, „Razem”, „itd.”, „Integracje”, „Zarzewie”, „Na Przełaj” etc.) lub druk w popularnych antologiach i seriach arkuszy Młodzieżowej Agencji Wydawniczej. Koła Młodych zakładane przy ZLP czy LTK stanowić miały tylko jeden ze szczebli w karierze literackiej, której kolejnym etapem mogło być przyjęcie do struktur ZLP. Przynależność do KKMP nie gwarantowała żadnych tego typu korzyści i przywilejów. Organizacja ta skupiała wszystkich, nie tylko młodych, których zajmowało pisarstwo i interesowała popularyzacja literatury3.
To właśnie dzięki innym instytucjom, głównie LTK, doszło w 1976 r. do debiutów członków KKMP w serii Lubuskich Arkuszy Poetyckich, kiedy to pojawiły się tomiki Pytel, Warszawskiego i Banaszaka, starsi zaś literaci, byli członkowie KKMP wydali wówczas swoje kolejne książki poetyckie, np. Tokarska, Chłodnicki, Łapszyński i Sobkowiak. Z tego też powodu uczestnictwo w ruchu KKMP przestało być atrakcyjne dla początkujących pisarzy. Słabość organizacyjna, społeczna inercja i ogólna apatia panująca w ruchu KKMP odziedziczonego po ZWM, dawała się coraz bardziej we znaki, zwłaszcza pod koniec lat 70. Jeszcze w 1979 r. zorganizowano, głównie za sprawą LTK i ZLP drugą edycję Zielonogórskich Spotkań Literackich, w których wzięli udział także członkowie KKMP, a których ideą była m.in. integracja różnych środowisk młodoliterackich i prezentacja ich dokonań. Również dzięki staraniom Lubuskiego Towarzystwa Kultury w 1980 r. wydano almanach-folder z wierszami, zdjęciami i notami biograficznymi członków Koła Młodych. Do Koła Młodych LTK należały praktycznie te same osoby, które były członkami KKMP, stąd w zbiorze wierszy młodych pt. Zaproszenie zamieszczono utwory jedenastu poetów: Benedykta Banaszaka, Jerzego Chłodnickiego, Jerzego Habicha, Romana M. Jabłońskiego, Zbigniewa M. Jelinka, Ryszarda Jonaczyka, Eugeniusza Kurzawy, Czesława Markiewicza, Jolanty Pytel, Mieczysława J. Warszawskiego i Andrzeja Webera.
Po wydaniu tejże publikacji Koło Młodych przy LTK uległo rozwiązaniu, a jego członkowie przeszli do zawiązanego pod koniec 1979 roku Koła Młodych Twórców przy ZW ZSMP, Znaleźli się w nim niemal ci wszyscy autorzy, którzy jednocześnie należeli do KKMP, a wcześniej do innych klubów przy ZLP i LTK czy grup studenckich. W Kole Młodych Twórców znaleźli się zatem: Benedykt Banaszak, Jerzy Chłodnicki, Jan J. Dębek, Jerzy Habich, Romuald M. Jabłoński, Zbigniew M. Jelinek, Eugeniusz M. Konieczny, Eugeniusz Kurzawa, Gustaw A. Łapszyński, Czesław Markiewicz, Jolanta Pytel, Jerzy Rządzki, Alfred Siatecki, Leon Staśkiewicz, Piotr A. Szmigiel, Mieczysław J. Warszawski i Andrzej Weber. Prezesem był Alfred Siatecki. Z inicjatywy Koła od 1980 r. przyznawana była przez ZW ZSMP coroczna Nagroda Twórcza Młodych „Zielone Grono” dla autorów, którzy nie ukończyli 35 roku życia4.
Działalność pod szyldem ZSMP Koła Młodych Twórców sprawiła, że zanikła działalność ośrodka KKMP, które także funkcjonowało przy tej samej organizacji młodzieżowej. Formalnie jednak ośrodek zielonogórski, podobnie jak i gorzowski KKMP, przestały istnieć wraz z wprowadzeniem stanu wojennego w 1981 r. W okresie blisko dwudziestoletniego istnienia KKMP w Zielonej Górze zrzeszał około 40 członków. Przynależność do KKMP, jak też innych środowisk twórczych, sprawiła, że pod koniec lat 70. lub w pierwszej połowie lat 80. XX wieku kilku młodych literatów zdążyło zaistnieć na rynku wydawniczym zarówno regionalnym, jak i krajowym. Najważniejszymi postaciami wywodzącymi się z zielonogórskiego ośrodka KKMP byli: Siatecki, Warszawski, Sobkowiak, Pytel, Kurzawa i Markiewicz, którzy wydali po kilka lub nawet kilkanaście książek i byli laureatami wielu nagród, w tym Lubuskiego Wawrzynu Literackiego.
Alfred Siatecki (ur. 1947 w Warnikach pod Kostrzynem nad Odrą), ukończył Wyższą Szkołę Rolniczą w Szczecinie, debiutował w 1969 r. w „Wiadomościach Zachodnich”. Był członkiem KKM w Szczecinie, potem w Zielonej Górze. Pracował jako dziennikarz w „Nadodrzu” i „Gazecie Lubuskiej”. Wydał opowiadania: Podzwonni ręczniacy (1980), Piaszczysta ziemia (1985), Przeklęte wykopki (1986), Podróż do piaszczystego wzgórza (1987), Drugie przykazanie miłości (1996) i Sława po zmroku (2004), powieści: Jubel (1987), Gość z volkswagena (1992), Zmowa pułkowników (2000), A jednak będzie noc poślubna (2007), Psie kochanie (2010), Szajbus (2012), Postrzelony (2013) oraz szkice i reportaże: Znaki graniczne (1988), Klucz do bramy (2009), Drugi klucz do bramy (2010), Trzeci klucz do bramy (2011), Tajemnice naszej ziemi (2011, współautor), Czwarty klucz do bramy (2012), Aleja Niepodległości 15. Przechadzki po zielonogórskim muzeum tożsamości (2012). Ponadto jest autorem słuchowisk radiowych i czterech leksykonów literatów lubuskich, a także wielu opracowań pamiętników, wspomnień, katalogów itd. Otrzymał Nagrodę Wydawnictwa „Iskry” w 1980 r., Nagrodę Twórczą Młodych „Zielone Grono” w 1982 r., Lubuską Nagrodę Kulturalną w 1986 r., Nagrodę Kulturalną Prezydenta Zielonej Góry w 1989 r. i Lubuski Wawrzyn Literacki w 2001 r. Był działaczem organizacji młodzieżowych, m.in. ZMW. Został członkiem ZLP w 1985 r. Obecnie mieszka w Raculi pod Zieloną Górą, przebywając na emeryturze.
Czesław Sobkowiak (ur. 1950 w Jaromierzu pod Wolsztynem), ukończył polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim. Pracował w Muzeum Ziemi Lubuskiej oraz jako dziennikarz w „Nadodrzu”. Zadebiutował wierszem w „Nadodrzu” w 1967 r. Zajmuje się poezją, eseistyką i krytyką literacką. Wydał tomy poezji: W białej koszuli (1970), Powieść w odcinkach (1974), Razem (1976), Potrzeba zjednoczenia (1976), Bezsenność (1977), Okolica słońca (1979), Pokażę się tobie (1984), Słowa do troski (1989), Na własny rachunek (1993), Wstęp do milczenia (1993), Wszystko tu jeszcze (1994), Wybór wierszy (1996), Postać w bieli (1999), Światło przed nocą (1999), Rozmowa z Rimbaudem (2002), Podziemne słońca (2004), Coraz mniej (2010) i Powieść ze snu (2012). Był też redaktorem kilku antologii poetyckich i tomików wierszy. Otrzymał Nagrodę Twórczą Młodych „Zielone Grono” i Lubuską Nagrodę Kulturalną w 1980 r., Lubuskie Wawrzyny Literackie w 1997 i 2003 r. W latach 1977-1992 był członkiem ZLP, a od 1992 r. należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Mieszka w Zawadzie pod Zieloną Górą, utrzymując się z renty.
Mieczysław Jan Warszawski (ur. 1950 r. w Laskach Odrzańskich pod Zieloną Górą), ukończył liceum ogólnokształcące. Pracował jako magazynier, zaopatrzeniowiec i referent. Pisze poezje i opowiadania. Zadebiutował wierszem w 1967 r. w „Nadodrzu”. Wydał zbiory wierszy: Otwarcie żył (1976), W otwarte karty (1978), Poranne wygnania (1981), Odwieczne (1986), Cztery ściany bezdomności (1995), Gość samego siebie (1996), Na przekór żywiołom (1997), Dziennik poetycki (1998), We własnej skórze (1998), Przyziemność (2002), Zaledwie niczyj (2002), Odrzańskie (2005), Umiejscowienia (2007), Persona non grata (2009) i Zamieszkałość (2009) oraz opowiadania: Codzienna podróż pociągiem (1986) i Bezrobotny Syzyf (1997). Otrzymał Nagrodę Twórczą Młodych „Zielone Grono” w 1981 r., Lubuską Nagrodę Kulturalną w 1987 r., Lubuskie Wawrzyny Literackie w 1996 i 2003 r., Zielonogórskiego Czarta Kulturalnego w 1995 r., Nagrody Kulturalne Prezydenta Zielonej Góry w 1996 i 2008 r. oraz statuetkę Winiarki w 1998 r. Mieszka w Laskach Odrzańskich, przebywa na rencie.
Jolanta Pytel-Marciniszyn (ur. 1952 r. w Zielonej Górze), studiowała polonistykę z historią w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Zielonej Górze. Pracowała jako nauczycielka, bibliotekarka i dziennikarka. Wydała tomiki wierszy: Opowieść o Gabrielu (1976), Tyle światła wokół (1978), Destiny (1994), Oko śmierci (1994), Przebudzenie (1995), 40 i cztery (1996), Czarny aptekarz (1999), Requiem dla Helenki (1999), Włócznia słońca (2003), Wejść w niebo (2006), Zegar (2010) i Nad urwiskiem (2011). Jest też redaktorką kilku almanachów poetyckich. Była założycielką Stowarzyszenia Jeszcze Żywych Poetów i Uniwersytetu Poezji. W 2004 r. otrzymała Lubuski Wawrzyn Literacki, a w 2013 r. Lubuską Nagrodę Literacką ZLP. Od 2007 r. należy do ZLP. Mieszka w Zielonej Górze i utrzymuje się z renty.
Eugeniusz Kurzawa (ur. 1954 w Kościanie), ukończył pedagogikę kulturalno-oświatową w WSP w Zielonej Górze. Pracował jako dziennikarz „Zielonogórskiej Gazety Nowej”, a obecnie „Gazety Lubuskiej”. Był też redaktorem „Gońca Kresowego” i biuletynu „Komunikaty Nadodrzańskie”. Zajmuje się poezją, krytyką literacką, felietonistyką i eseistyką. Debiutował wierszem w „Nadodrzu” w 1976 r. Wydał tomiki wierszy: Wiem (1979), Serial Codzienny (1979), Wszystko jest ważne (1984), Nie jesteś tu (1986), Samotnieję (1986), Nad Błędnem i Obrą (1989), To wszystko nic (1990), Zapis (1990), Konieczność i nietrwałość (1995), Zapis II (1996), Gdzie przydrożny Chrystus stał (1997, współautor), Ogród sztuk (2000, współautor), Wciąż nowa prywatność (2003), Autoportret z przyszłością (2006) i Ćwiczenia z rozpaczy (2011) oraz szkice: Miasteczko do życia. Wolsztyńskie rozmowy (2002), Moje miejsce. Zbąszyńskie rozmowy (2004) i Andrzej K. Waśkiewicz – miejsca opuszczone (2012). Ponadto jest autorem kilku opracowań wspomnień, redaktorem almanachów, katalogów i słownika pisarzy wileńskich. Otrzymał Nagrodę Wojewody Suwalskiego w 1984 r., Nagrodę Młodych im. S. Wyspiańskiego w 1987 r., Nagrodę Kulturalną Prezydenta Zielonej Góry w 1995 r., Zielonogórskiego Czarta Kulturalnego w 1999 r., Lubuski Wawrzyn Literacki w 2004 r. oraz medal Lubuskiego Animatora Kultury w 2009 r. Należał m.in. do Studenckiego Klubu Poetyckiego „54” i warszawskiego Centrum Literackiego „Gremium”. Od 1987 r. jest członkiem ZLP, a od 1996 r. pełni funkcję prezesa zielonogórskiego oddziału ZLP. Mieszkał w Zbąszyniu, Białymstoku, Suwałkach, a obecnie w Wilkanowie koło Zielonej Góry.
Natomiast Czesław Markiewicz (ur. 1954 r. w Zielonej Górze), studiował polonistykę w WSP w Zielonej Górze, zajmuje się poezją, prozą i krytyką. Pracował jako dziennikarz „Zielonogórskiej Gazety Nowej”, a obecnie rozgłośni Radia Zachód. Zadebiutował wierszem w „Nadodrzu” w 1976 r. Wydał tomiki wierszy Modlitwa oszukanych (1978), Moja wina (1998), Ale i tak (2007), Majuskuły (2009) i 80. urodziny Marilyn Monroe (2011), opowiadania Made in life (1995) i powieści Przezroczysty (2002), Niewinne miasto (2003) i Zemsta Fabiana (2004) oraz szkic Rozpoznany moment osobności (2000). Jest też redaktorem almanachu poezji. Otrzymał Nagrodę Kulturalną Prezydenta Zielonej Góry w 1992 r. i Lubuski Wawrzyn Literacki w 1996 r. Był członkiem studenckiej grupy poetyckiej „54”. Mieszka w Zielonej Górze.
alt
W grudniu 1981 r. na mocy dekretu o stanie wojennym zdelegalizowano w PRL wszystkie związki i organizacje, w tym także młodzieżowe i literackie. Idea ani ruch KKMP już nigdy nie odrodził się w obu miastach lubuskich. Jednakże nie zanikła ani sama tradycja, ani działalność ogólnopolskiego KKMP, którego reaktywacja nastąpiła w 1982 r. Przewodniczącym ruchu został Marek Bartnicki z Płocka. Wówczas powołano ogólnokrajowy organ Rady Krajowej KKMP w postaci miesięcznika społecznego-literackiego „Okolice”5, wydawanego przez Zarząd Główny ZSMP. Redaktorem naczelnym został Andrzej Żmuda, a jego zastępcami Piotr Wągiel i Jan Tulik6. Pismo miało także stałych współpracowników7 oraz Radę Programową, której przewodniczył Michał Rybarczyk8. Już w pierwszym numerze z grudnia 1982 r. znalazły się wiersze m.in. Waldemara Mystkowskiego, Krzysztofa Szymoniaka, Czesława Szczepaniaka, Jana Jastrzębskiego i Andrzeja Grabowskiego. W każdym numerze zamieszczano prozę, poezję, eseistykę, przekłady, recenzje książek, portrety noblistów, słownik historii literatury, były też informacje o działaniach ruchu KKMP w regionach, a także dział plastyki, muzyki i rozrywki. Ponadto w każdym numerze znajdował się arkusz poetycki promujący nową twarz na scenie polskiej poezji. Tak zadebiutowało w skali ogólnopolskiej wielu członków KKMP z innych ośrodków w kraju, m.in. Marta Klubowicz, Krzysztof Śliwka, Darek Foks, Ewa Cecylia Laskowska, Lech Lament czy Jacek Dobrzyniecki, a wiersze publikowali również starsi lub byli członkowie Klubu, np. Urszula Gierszon, Krzysztof Gąsiorowski, Zbigniew Włodzimierz Fronczek, Janusz Koryl, Czesław Sobkowiak czy Jerzy Fryckowski – poeta z Dębnicy Kaszubskiej, urodzony w 1957 r. w Gorzowie Wlkp.
Ożywienie artystyczne ruchu nastąpiło jednak dopiero w 1986 r. Z lubuskich autorów członkami KKMP w Warszawie byli m.in. Sławomir Gowin, który wówczas studiował na Uniwersytecie Warszawskim, Dariusz Muszer – animator kultury ze Strzelec Krajeńskich i Waldemar Mystkowski pochodzący ze Słupska, który w pierwszej połowie lat 80. zamieszkał w Zielonej Górze. Mystkowski od 1982 r. był w składzie redakcji „Okolic”, natomiast Gowin od 1988 r. był współpracownikiem redakcji. W piśmie swoje wiersze publikowała także Anita Simonjetz z Zawady, która należała wówczas do Klubu Młodego Autora istniejącego przy harcerskim tygodniku „Na Przełaj”. W tym czasie przy redakcji „Okolic” uruchomiono też serię wydawniczą „Biblioteka Okolic” redagowaną przez Stanisława Nyczaja, w ramach której publikowano arkusze poetyckie autorów, którzy nie ukończyli 30 roku życia. Pismo do 1989 r. ukazywało się pod patronatem Zarządu Głównego ZSMP w Warszawie, a od 1990 r. wydawcą pisma było Stowarzyszenie Korespondencyjnego Klubu Pisarzy. Andrzej Żmuda, szczególnie podkreślając promocyjny charakter miesięcznika „Okolice”, pisma przeznaczonego dla młodych piszących, skupionych zarówno w KKMP, jak i poza nim, napisał:

Ale „Okolice” to nie tylko redagowanie pisma, udział w seminariach, warsztatach literackich i konkursach. To również ten rodzaj działalności organizacyjnej, który pozwala redakcji wychodzić na zewnątrz, jak to się potocznie mówi „ruszyć zza biurka”. Stąd wraz ze Staromiejskim Domem Kultury w Warszawie wydajemy serię artystyczną „Biblioteka Okolic”, a z Centrum Kultury Młodzieżowej „Kaprys” organizujemy cykliczne spotkania autorów „Okolic”, nie tylko poetów, prozaików ale również plastyków, muzyków, reporterów. Ponadto, stały udział w Warszawskiej Jesieni Poezji, wymiany zagraniczne, punkt konsultacyjny porad warsztatowych9.

Najprężniej działające ośrodki KKMP w latach 80. były w Częstochowie, Kielcach, Tarnowie (KKMP „Trop”), Ciechanowie, Płocku, Koninie, Siedlcach (KKMP „Nowa Samosiejka”), Koszalinie, Suwałkach, Krośnie (KKMP „Pogórze”) i w stolicy, gdzie funkcjonował Warszawski Klub Młodych Pisarzy. Ośrodki te podejmowały różnorodne inicjatywy, prowadząc warsztaty, seminaria, sesje literackie, konfrontacje, biesiady, konkursy poetyckie czy turnieje jednego wiersza, np. ogólnopolskie konkursy organizowano w Warszawie, Suwałkach i Siedlcach, warsztaty pisarskie w Koninie, Kielcach i Koszalinie, a biesiady w Tarnowie, w których często uczestniczyli członkowie ZLP, przeważnie wcześniej związani z ruchem KKMP.
Z lubuskich literatów związanych z KKMP po 1982 r. najbardziej znani to Mystkowski i Muszer, choć i Gowin przed opuszczeniem Zielonej Góry miał swoje przysłowie „pięć minut”. Każdy z nich wydał kilka zbiorków poezji, niekiedy powieść czy też był autorem różnych antologii poetyckich, szkiców bądź opracowań historycznych.
Waldemar Mystkowski (ur. 1954 r. w Słupsku), studiował polonistykę na Uniwersytecie Gdańskim oraz reżyserię w PWSFTiTv w Łodzi. Pracował jako redaktor „Okolic”, „Zielonogórskiej Gazety Nowej” i telewizji regionalnej TV-51, a obecnie prowadzi blog informacyjny. Zajmuje się poezją, prozą i krytyką. Debiutował wierszem w 1972 r. w „Studencie”. Wydał tomiki wierszy: Słowa do fabuły (1979), Sceny batalistyczne (1984), Treść do romansu prowincjonalnego (1984), Czółno czułości (1987), Wilgotny język polski (1988) oraz szkic historyczny Gdzie depczesz? (1999). Otrzymał Nagrodę Twórczą Młodych „Zielone Grono” w 1984 r. Jest członkiem zielonogórskiego oddziału ZLP od 1984 r. W latach 1979-1981 należał do grupy poetów realistów „Metro II” w Słupsku. Mieszkał w Słupsku, obecnie w Zielonej Górze.
Dariusz Muszer (ur. 1959 r. w Górzycy), ukończył prawo na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracował m.in. jako dyrektor domu kultury w Strzelcach Krajeńskich. Uprawia poezję, prozę, dramat, pisze słuchowiska radiowe, zajmuje się też aktorstwem i reżyserią teatralną, ale przede wszystkim utrzymuje się z przekładów dla „Świata Książki” książek wydanych w Niemczech i Szwajcarii. Debiutował wierszem w 1978 r. w piśmie „Liberum Veto”. Wydał tomiki wierszy: Zatrzymane wersy (1987), Panna Franciszka. Pomylony akordeon i inne wiersze (1994), Jestem chłop (2004), Wszyscy moi nieznajomi (2004), opowiadania Ludziojad (1994) i powieści Niebieski (2006) i Lummick (2009). Był członkiem ZAKR. Mieszkał w Górzycy, Strzelcach Krajeńskich i Gorzowie Wlkp., a obecnie w Niemczech, dokąd wyjechał w latach 90.
Z kolei Sławomir Gowin (ur. 1965 r. w Krośnie Odrzańskim), ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim i pracował jako dziennikarz „Zielonogórskiej Gazety Nowej”, był też redaktorem periodyku „Wizja Lokalna”, potem prowadził prywatną działalność, m.in. wydawniczą. Zajmuje się poezją, publicystą i felietonistyką. Zadebiutował wierszem w 1982 r. w „Nadodrzu”. Wydał tomiki wierszy: Biały tydzień (1992) i Estetyczne przyjemności (2002). Był też autorem antologii poezji bachanaliowej, opracowań wierszy Tuwima i katalogów filmowych. Otrzymał Nagrodę Kulturalną Prezydenta Zielonej Góry w 1998 r. i Zielonogórskiego Czarta Kulturalnego w 1999 r. Jest działaczem ZSMP, a od 2008 r. przewodniczącym tej organizacji, kiedy to objął funkcję po odejściu Bogusława Wontora, lubuskiego posła SLD. Mieszkał w Zielonej Górze, a od kilku lat w Warszawie.
W 1990 r. blisko 1,4 miliona członków ZSMP wystąpiło z tej organizacji, a władze ZSMP zaczęły wyprzedawać majątek, by pokryć długi Związku, który rok później stał się przybudówką młodzieżową Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Natomiast ogólnopolski ruch KKMP w 1990 r. przemianowano na Stowarzyszenie Korespondencyjnego Klubu Pisarzy „Okolice”10. Jednak po 1991 roku Stowarzyszenie KKP „Okolice” całkowicie zaprzestało działalności. W okresie ponad czterdziestoletniego istnienia ruchu (1959-1991) zrzeszał on około tysiąca członków, z czego blisko 80 z samej Ziemi Lubuskiej.

Robert Rudiak

 
1 -  Nota od wydawcy, [w:] Zachłannie porywa nas czas. Almanach poetycki zielonogórskiego ośrodka KKMP, red. A. Siatecki, Zielona Góra 1978, s. 38.
2 -  Zob. A. Buck, Literacki ruch młodych w Zielonej Górze, „Studia Zielonogórskie” 1998, t. 4, s. 117.
3 -  Zob. R. Rudiak, Życie literackie w Zielonej Górze w drugiej połowie lat 70. XX wieku, „Studia Zielonogórskie” 2005, t. 12, s. 147-172.
4 -  Nagrody „Zielonego Grona” otrzymali byli członkowie KKMP: Czesław Sobkowiak w 1980 r., Mieczysław Warszawski w 1981 r., Alfred Siatecki w 1982 r. i Wojciech Czerniawski w 1983 r. Później nagrodę przyznano m.in. Waldemarowi Mystkowskiemu w 1984 r. i Annie Kwapisiewicz w 1989 r.
5 -  „Okolice” jeszcze jako biuletyn KKMP pod egidą ZMW ukazał się po raz pierwszy w listopadzie 1974 r. Od 1976 r. było zeszytem literackim warszawskiego ośrodka KKMP, wydawanego przez ZW ZSMP do 1978 r. Teksty drukowali w nim m.in. Andrzej Waśkiewicz, Janusz Olczak, Mieczysław Warszawski, Zbigniew Jelinek i Jerzy Hajduga. Zob. też: R. Marciniak, 25 lat KKMP, „Integracje” 1988, nr 22, s. 104; (JB), Ośrodek Badań i Dokumentacji Ruchu KKMP, „Okolice” 1989, nr 2, s. 129; (JB), Wobec Apokalipsy (KKMP), „Okolice” 1989, nr 1, s. 107.
6 -  Ponadto w skład redakcji „Okolic” wchodzili: Kazimierz Arendt, Jerzy Bojanowicz, Andrzej Kosmowski, Krzysztof Kuczkowski, Marzena Laskowska, Waldemar Mystkowski, Tadeusz Olszewski.
7 -  Stałymi współpracownikami redakcji byli m.in. Juliusz E. Bolek, Adriana Nagórska, Eugeniusz Orłow, Jan B. Balcerowicz, Janusz Drygała, Andrzej Grabowski, Henryk H. Jagła, Marek Jędrzejewski, Józef Komarewicz, Tadeusz Linkner, Stefan Miler, Sławomir Gowin, Alicja Daszkiewicz i Marzena Kiedrowska.
8 -  W skład Rady wchodzili także: Jan Z. Brudnicki, Tadeusz Chudy, Jacek Kajtoch, Wiesław Krzysztoszek, Piotr Kuncewicz, Jacek Marciniak, Stanisław Nawrocki, Stanisław Nyczaj, Tadeusz Mocarski, Stanisław Wiechna i Andrzej Zaniewski.
9 -  A. Żmuda, ***, „Okolice” 1987, nr 12, s. 5.
10 -  Zob. (AW), Stowarzyszenie Korespondencyjny Klub Pisarzy „Okolice”, „Kresy” 1991, nr 7, s. 162.