Start Recenzje i omówienia "Wędrówką śpiewam świat". O wierszach Barbary Konarskiej

"Wędrówką śpiewam świat". O wierszach Barbary Konarskiej

Ocena użytkowników: / 0
SłabyŚwietny 
Barbara Konarska, Ocalone ćmy, czyli moje wędrowanie, Stowarzyszenie Jeszcze Żywych Poetów, Zielona Góra 2009, 31 s.
 
Ocalone ćmy, czyli moje wędrowanie to debiutancki tomik wierszy Barbary Konarskiej. Absolwentka filologii polskiej, pracownica administracji kultury i aktywna członkini Uniwersytetu Trzeciego Wieku oraz Stowarzyszenia Jeszcze Żywych Poetów, zawsze blisko związana z literaturą piękną, własne utwory liryczne tworzy dopiero od pięciu lat. Być może z tego powodu w jej poezji odnaleźć można bogactwo myśli dojrzałej, wyrażanej z perspektywy człowieka doświadczonego, a jednocześnie otwartego na nowe wrażenia.
Taki typ refleksji zapowiada już tytuł tomiku. „Moje wędrowanie” porywa czytelnika w podróż życia, w konkretne miejsca usytuowane na mapie całego świata. Podążamy więc za poetką górskimi szlakami polskich masywów, brzegiem morza czy miejską uliczką. Trasa prowadzi przez ruiny cypryjskiej świątyni i amfiteatru, malowniczo położonego cmentarza na Rossie, dalej ku pełnym majestatu egipskim posągom, aż do pogrążonej w upale Warszawy. Wiele miejsc pokazanych jest migawkowo – jakby w fotograficznym ujęciu lub niczym klatki w wyświetlanym filmie. Dynamika zmieniających się obrazów uatrakcyjnia tę podróż, wzmaga zaciekawienie czytelnika.
Wiersze, które przypominają przywoływane na gorąco wspomnienia, mogą sprawiać wrażenie nieuporządkowania, tematycznego chaosu. W rzeczywistości konstrukcja tomiku jest starannie przemyślana. Dzięki niej w namacalny niejako sposób możemy doświadczać bogactwa i różnorodności świata przedstawionego. Poznajemy ludzi i nowe miejsca – atrakcyjne nie dzięki walorom estetycznym, ale przez to, iż stanowią bodziec do snucia refleksji nad sobą, człowiekiem i życiem w ogóle. Przywoływana w tomiku perspektywa patrzenia na świat rozszerza się – z obserwacji najbliższego otoczenia Konarska przechodzi do kwestii egzystencjalnych i metafizycznych. Tutaj otwiera się inny, znacznie bogatszy wymiar wędrówki jako podróży mentalnej. Poetka, podobnie jak Edward Stachura, który pisał: „wędrówką jedną życie jest człowieka” (Wędrówką życie jest człowieka), zarysowuje granice owego wędrowania między „narodzinami” a ostatecznym „kresem dnia” (trybut), wpisując jednostkę w moment usytuowany między „przed” i „po”.
Czas człowieka jest krótki, ważna jest każda chwila. Stąd wrażliwość na najdrobniejszy element świata, w którym nawet ćmy zasługują na ocalenie. Poetka doświadcza rzeczywistości intuicyjnie, chłonie świat poprzez zmysły, a jej liryczne obrazy przesycone są pełnią barw, zapachów i smaków. Człowiek jako ważny element świata wpisuje się w jego „odwieczny rytm” (trybut), a ziemia pojmowana globalnie gości go i jak dobry gospodarz dzieli się z nim swoim bogactwem.
W wierszach Konarskiej znajdziemy pełne entuzjazmu przyzwolenie na życie. Wędrówka w głąb siebie potwierdza przekonanie o harmonijnym i cyklicznym, choć niepozbawionym trudności, istnieniu:
 
jakże wielka jest moja wędrówka
z doliny na szczyt i znów ku dolinie
 
– napisze poetka w wierszu od siebie ku sobie. Życie zmienia się przecież nieustannie, „krzyk bólu” miesza się z „jękiem rozkoszy”, ale właśnie w takim kształcie różnorodnych przejawów i barw ma ono sens. Ten optymizm wpisany w dojrzałe rozważania debiutującej poetki zachęca, aby dołączyć do literackiej wędrówki.
 
Agnieszka Nowicka

Poprawiony (poniedziałek, 09 maja 2011 07:45)