Start Poezja Jacek Żeromski Już za widnokręgiem

Już za widnokręgiem

* * *

Już za widnokręgiem
pulsuje pomarańczowa kula
To wstaje słońce
Idźmy ku szczytom gór
co budzą się z mglistego odrętwienia
słyszę echo głosów
pośród zagajnika brzozowego
dotykajmy korę brzóz
by westchnęło niebo
gotowe na jasność w złocie
widziałem motyla co koniuszkami skrzydeł
dotykał kwiatów wrzosowiska na łące
I słońce wibrowało ciepłem na gałęzi
Korony drzew śpiewały na powitanie światła
wzdychały pola za zielenią
Widziałem jak obraz ten weseli gromadę ptaków
co ożywiała mą duszę śpiewem
a meandry leśnych ścieżek
prowadziły ku zachwytom
nad wodami nieskończoności

Jacek Żeromski