Start Poezja Władysław Łazuka Dawno, dawniej, dziś

Dawno, dawniej, dziś

„Nie wiem co to poezja
nie wiem, po co i na co
wiem,  że czasami ludzie
czytają wiersze i płaczą”
mawia ł  przed laty poeta
przemierzaj ą c Warszawę 

że „Z rzeczy  świata tego
zostaną  dwie.
Dwie tylko: poezja i dobroć …
i więcej nic”
tak pisa ł  w zaułku Paryża
Cyprian Kamil Norwid

a my tu i teraz
liście na wietrze pospiesznych dni
słowa wplatamy w wersy
nićmi porozumienia
jeszcze idziemy, piszemy
trzymając się    wiatła ziemi
od  świtu podążamy 
drogami do człowieka

jeszcze idziemy i  śnimy
pośród obłoków i ptaków
i układamy wiersze
kruche ślady po nas

jeszcze idziemy i  śnimy
trzymając się światła ziemi
i zostawiamy wiersze
kruche  ślady po nas