Start Poezja Elżbieta Dybalska A niebo mi podpowiada

A niebo mi podpowiada

Zmierzam tam, gdzie jest pięknie
I gdzie mierzę siłę z siłami natury

Clark Little

 


Młody człowiek ma na stopach duże trapery
Wygnaniec, wędrowiec
Dobry on czy mądry
Kto to wie...

Słychać młodzieńcze serce i pytanie o poezję
Dniem szedł do źródła u schyłku dnia
Stanął pod czarną górą
żegna słońce, spogląda w niebo

Niebo pokazało mu chmurę
jedynaczkę rozświetloną
Jakby ubóstwioną
Pełną słońca
W kształcie pióra
Nazwał ją imieniem poetki

Pod stopą miał matkę Ziemię, obok matkę Polkę
Obie pyta jak żyć by widzieć i słyszeć

Niebo mu podpowiada też!
Ugiął kolana by zawiązać buty sobie i swojej matce.