Start Poezja Otto Julius Bierbaum Liebe und Tod/ Miłość i Śmierć

Liebe und Tod/ Miłość i Śmierć

Zwischen Rosenranken steht der kleine Gott,
Nackt im Fleische seiner suessen Lust
Vor den Haus, dem er sein Glueck beschert.

Kommt die Todesgottin, gruendlich weiss
Ueberschleiert, lakeneingehuellt,
Hebt den Arm zum Tor und will herein.

"Ach, in meine Rosen schreite nicht!"
Wehr der Gott, "ich ranke sie ums Haus,
Denn es heimt jungheisse Liebe drin".

Doch die Gottin mit gesenkten Haupt
Hebt den starken Arm... Die Tuere kreisch
Und die Rosen, eben aufgeblueht,
Fallen ab vom Stamm.
Die Stille klagt.
In die nackten Rosenranken weint der Gott.


Pomiędzy róż szpalerami stał młody nagi bóg
O ciele jędrnym i pełnym słodkiej żądzy
Przed domem tym, co skrywa jego szczęście.

Bogini Śmierci, zielono-biała dama
Swą dłoń kostyczną do klamki wyciągnęła
Chcąc wejść do wnętrza przez zamkniętą bramę.

"Ach, nie depcz mi, ja błagam, moich róż!"
Zakrzyknął bóg: "chcę wynieść je za dom,
Gdyż płonie w nim miłości młodej ogień".

Ale bogini, swą głowę przechyliwszy
Mocarne ramię wzniosła… Runęły drzwi
A główki róż, te w pełni kras kwitnienia
Opadły martwe.
Cisza skargą załkała,
I nagie róż łodygi łzą swoją zrosił bóg.
                              Tłumaczenie Halina Bohuta-Stąpel